Selen diye bir kiz taniyorum. Uzun yillar once tanismistik. Kucucuktu o zamanlar. 5-6 yaslarinda. Simdi bakiyorum kocaman olmus. Gecenlerde gordugumde gozlerime inanamadim. Ne tatli ne hos olmustu.
Cocukken de nese doluydu, simdi de oyle gorunuyordu. Oturup sohbet etmeye basladik kendisiyle. Yasanmisliklar, gecmisin golgeleri, sevincler, acilar. Derken o buyumus o kocaman olmus kadinin icindeki cocukla tekrar yuzyuze geldim. Bedenlerimiz buyuyor ama ruhumuz hep genc kaliyordu, hep cocuk. Umut dolu gozlerle hayata bakmak isteyen, ama gecmisin golgesinden kurtulamayan, yasadiklarina disardan bakamayan, kor bir donguye takilip kalan ve kendini oradan cikaramayan, kendi olmak isteyen ama olamayan, ah bir icindeki potansiyelin farkinda olsaydi dedirten..
Kucucukken, daha henuz 5 yasindayken yasadiklari onu bir kafese tikmisti. Ruhu ozgurdu ama korkakti. Kaygi dolu gozlerle dunyaya bakiyordu, kafesten disari nasil cikacagini bilemiyordu. Bakti ki aradan 25 yil gecmis ama hala kafeste oldugunun farkinda degil. Hic kimse soylememis ona, ayna olamamis yolunda. Kendi basina cirpinmis durmus ama bosuna.
Sonra bir el uzanmis, acmis yuregini ona. Kendinden vazgecmis, karsindekini mutlu etmek adina. Sanmis ki onu kafesten cikarmaya gelmis. Bilmiyormus ki kendinden vazgecmek yasamindan vazgecmekmis. Ama ogrenecekmis. Bunu ogretmek icin uzanmis o el ona. Bunu bilmeden koyulmus yola. Kafes acilmis, disari cikmis. Disari cikmis cikmasina ama ucamiyormus ki. Nasil uculur nereden bilecek. Hayatinda daha onceden hic ucmamis, hic GERCEK KENDI olamamis. Yine o 5 yasindaki minik Selen'i cagirmis. Tanidigi, guvendigi tek kisi oymus. Ona siginmis, icini ona acmis. Minik Selen'in bildigi en guvenli yer ise daha onceden tikildigi kafesmis. Buyuk Selen'i de yanina cagirmis. Gel beni burda yalniz birakma!
Buyumus ama yetiskin olamamis Selen, yetiskin olma yolundaki ilk adimi atmaya karar vermis. Kendi hayatinin sorumlulugunu alacak ve ucmayi ogrenecekmis. Onun icin cok MAKBULE gececek bir yola girmis. Kendini tiktiklari kafesten kurtulmanin tek yolunun bu oldugunu gec de olsa ogrenmis. Ve yeni seruvenler, macelarla dolu bir yolculuga cikmis. Engebeler ama bir o kadar da guzelliklerle karsilasmis. Oldu diye cope atilmak uzere olan cicekleri toplayip sulamaya, topraklarini degistirmeye, onlari sevgiyle beslemeye karar vermis. Ciceklerin hemen buyuyup acilmayacagini biliyormus. O yuzden sabirli olmayi ogrenmis. Cunku curumeye yuz tutmus ciceklerin olmediginden o kadar eminmis ki. Umudunu hic yitirmemis. Aradan 6 ay gecmis, bakmis tohumlar filizleniyor. Ne kadar sevinmis! Hah simdi filizlendiler tamam artik deyip sulamayi, sevgi vermeyi birakmamis. Bir 4 ay daha gecmis ve sevinc gozyaslarina bogulmus. Hepsi teker teker cicek acmis, hem de nasil! Bu guzellige kim gozyaslarini icinde tutabilirmis ki..
Zamani geldiginde bir gun bir bakmis kendiliginden icindeki o kafes acilmis, once bir adim atmis, yavas yavas, usulca. Sonra birakmis kendini. Dusuyor gibi olmus once, ama dusmemis. Bakmis ki ucabiliyormus. Ne muhtesem bir duyguymus!! Gec de olsa kavustugu ozgurlugunun tadini cikarmak istercesine ucmus, uzak diyarlara kadar yol almis. Artik kimse tutamazmis onu. Kanadini da kiramazmis, kendisinden baska. Ona uzanan ellere tesekkur etmis. Zamaninda cok canini yakmislar ama simdi gorebiliyormus o uzanan ellerdeki hayri. Zamani geldiginde tum taslar yerine oturuyor ve puzzle gun gectikce tamamlanmaya dogru gidiyormus.
Sonra kucuk Selen'le vedalasma vakti gelmis. Ona sarilmis, kucucuk ellerinden opmus, gozyaslarini silmis, yanagina opucuk kondurmus ve demis ki: Artik yalniz degilsin, hicbirisi senin sucun degildi. Korkma artik hep yanindayim ve cok iyiyim.
Seni seviyorum. Seni oldugun gibi, sen oldugun icin seviyorum...
0 yorum:
Yorum Gönder