Super Kahraman

Gecen gun cok ozel bir gorusmede karsimda oturan bir kadin bana bir soru yoneltti. Annenizi bana anlatir misiniz, nasil bir insan? Basladim anlatmaya. Cok iyi kalpli, cok guclu, tek basina iki cocugunu buyutmus, inatci, fedakar, yuregi sevgi dolu bir kadindir annem dedim. Bir ara durdum. "Bu sorunun arkasindan ne gelecek, neyi analiz etmeye calisiyor bu kadin" diye kendi kendimle konusurken buldum kendimi. Bir an annemi rol modeli olarak alip almadigimi dusundum. Ben de git gide ona mi benziyordum? Bu hirsimi, tek basina her seyle mucadele edebilirim gucunu icime yerlestiren neydi? Ya da ben miydim?

Yine sorgulamaya basladim. Yasadigim seyleri dusunuyorum. Gercekten her olay beni daha da mi guclendiriyor? Bazi zamanlar kendimi super kahramanlar kadar guclu hissediyorum, sanki evren benim etrafimda donuyor, yikilmadim yine ayaktayim, dustum ama kalmasini bildim, simdi daha da guclenerek kosmaya basladim, yurumeyi biraktim diyorum. Diyorum da diyorum. Superman'in soyundan mi geliyorum acaba diye soruyorum kendime. Ben nerden geliyorum? Peki ben guclu olunca cevremdekiler goreceli olarak gucsuz mu oluyorlar? Beni guclu hissettiren sey ne? Gucluyum derken aslinda gucsuzlugumu bastirmaya mi calisiyorum?

Bir soruydu sadece bu kadar seyi sorgulamam neden olan. Basladim yine. Dusunuyorum da dusunuyorum.

Şımarık

Uzun zamandir icesim var. Ama soyle boyle degil. Siseleri devirircesine, kahkahalari patlatircasina. Her sey planlandi. Arkadaslar ayarlandi. Uygulamaya konmak uzere cumartesi aksami yola cikildi. Mekan Taksim. Gidilecek ana yer Cuba bari.

Once nevizadede bir kadeh sarap icildi. Ardindan 45'liklerin caldigi bir mekana davet geldi. Kalktik gittik. Bir baktik bizi iki kisi bekliyor derken onumuzde alakasiz tanimadigimiz 10 kisi. Bir bardak votka elma da orda devirdik. Muzikler guzel, hepbirlikte egleniyoruz. Her sey iyi hos da bende bir uyku durumlari basladi. Uzerime sanki rehavet coktu. Sabahin korunde kalkip egitimlerde surunmekten midir yoksa goturdugum ickilerin vucumda tam kivamina gelmemesinden midir bilinmez ya icki icmeliydim, ya da o mekani terkedip ana mekanimiz olacak olan Cuba Bar'a dogru yol almaliydik.

Ben hala Cuba barin hayaliyle hesabin odenmesini beklerken hesabin odenmesi yaklasik 45 dakikayi buldu. Bir hisimla 45'likleri terkedip Cuba'ya dogru yol aldik. Ama ki ne yol. Biz bizim grup gidiyoruz diye beklerken alakasiz tanimadigimiz 10 kisi de bizimle birlikte ayni yolu almaya basladi. Tam Cuba Bar'in onune geldik, gruptan kimileri yok ben buraya girmem, yok baska bir yerde daha iyi bir bar var, once islak hamburger yiyelim ama demez mi!!! Iste o an beynimde fiziksel bir takim dalgalanmalarin basladigi, kendimi kaybediyorum galiba dedigim anin baslangici oldu. Tabii ki yuzumu astim, onden onden sinirli ve laf atan bir tip olarak yurumeye basladim.

Gel gor ki beynim gorsel olarak kendimi mekana varmis hayal edebiliyor ama ayaklarima ayni komutu veremiyordu. Insanin nazi sevdiklerine gecermis, ben de basladim bagirmaya cagirmaya. " ben oraya gitmek istemiyorum. Taa Tunel'den Taksim meydana niye durup dururken gidiyoruz biz, onlar kim oluyor ki bizim planimiza mudahele ediyorlar, hani Cuba Bar'a gidecektik biz vs. vs". Saydiriyorum da saydiriyorum. Insanin nevrinin donmesi diye buna derler herhalde.

Neyse birazcik ciyakladiktan sonra baktim cok ayip ettim, Turk gelenek ve goreneklerine aykiri davranislar sergiledim, bir kahve molasiyla kendime gelmek istedim. Sevgilicagizimi da yanima alarak Gloria Jeans'e daldim. Kahve istedim, vermediler. O gun istediklerim olmayacak ya. Kapanmak uzereymis. Neyse ben de su ictim. Mekan kapandi ordan ciktik. Sooonra ta Taksim'in basina yuruyerek alakasiz grup dedigim insanlarin yanina gittik. Terasa ciktik. Sozde acik havaymis. Yalan!! Iceride herkes pufur pufur sigara iciyordu. Ustune bir de basladi mi Kolbasti calmaya. Allaaaah dedim. Getir garson. Bana bir shot votka elma.

Mekana "skandal" diye soylenip dururken, kendi kendime dedim ki "Selencigim bu gece eglenmenin tek yolu icmekten gecer". Ictim de ictim. Bir baktim kendimi karadeniz ezgilerinde halay cekerken buldum. Acayip egleniyordum.

Isin ozu ben o gun simarik bir cocuk gibiydim. Simarmak o kadar hosuma gitmisti ki. Ama sonra pisman oldum. Sanki simarmaya hic hakkim yokmus gibi. Icim fenalasti, ne yaptim ben diye kendime yuklenip durdum. Stresimi ve sinirimi onlara da yansitip gecelerinin kabusa donmesine neden oldugum gercegiyle yuzlesince icim icimi yiyip durdu. O insanlar oraya eglenmeye gelmislerdi ve insanin her istedigi her zaman olmuyordu. Tabi yakinimdakilerden cocukca davranislarimdan dolayi ozur diledim.

Oh be ne guzel simardim diyemedim bi!