Halil Cibran"in evlilik uzerine yazdigi ve cok severek okudugum siirini sizlerle paylasmak isterim. Kendisi ne de guzel anlatmis birbirinin farkliliklarina saygi gosterebilmeyi, birbirini farkliliklariyla sevebilmeyi...Bugune kadar ancak sevdigim insanla birlikte bir hayatin, yani 1+1=1 olan bir hayatin anlamli olacagini dusunen 'bana' atilan ve beni "KENDIM"e getiren, ama bir taraftan da yuzumu oksayan okkali bir tokat gibi...
Birbirinizi sevin, ama sevginizi bir zincire donusturmeyin:
Birakin sevgi, ruhlarinizin kiyilari arasinda gidip gelen bir deniz olsun.
Birbirinizin kadehini doldurun ama tek kadehten icmeyin.
Ekmeginizden verin birbirinize ama ayni dilimi yemeyin.
Birlikte raks edin, sarki soyleyin, eglenin, ama
her biriniz tekligini unutmasin,
Ayni bir udun telleri gibi olun, ayni muzikle titresen ama
her biri otekinden ayri ve tek basina...
Kalplerinizi birbirinize verin ama otekinde kalmasin,
Cunku ancak Hayat'in eli kalplerinizi icine alabilir.
Birlikte durun, ama birbirinize cok da yaklasmayin;
Cunku mabedin sutunlari da birbirinden ayri durur,
Ve meseyle selvi birbirinin golgesinde buyuyemezler.
