Baktim cok karamsar gidiyorum sanki yazilarimda. Biraz konulari degistirelim. Kendimden bahsedeyim size. Kisa kisa. .Her zaman boyleydim ben. Kisaca hayat hikayemle baslayalim. 1982 yilinda Ankara'da doguvermisim. Annemle babamin sevimli ugraslari sonucunda ortaya cikmis bir kiz evladim ben. 4 sene sonra da yine sevimli bir ugras sonucunda bir kardesim dunyaya gelmis.
Once Elazig'a tasiniyoruz. Kardesim orada doguyor. Onun yuzune baktigimda o gune kadar gordugum en sirin en tatli sey oldugunu dusunuyorum. Annemden babamdan bile cok seviyorum onu. Sonra 4 yasindaki cocuktan belki de beklenmedik sekilde sorgulamaya basliyorum nasil oluyor da kardesimi ben annem ve babamdan daha cok severim diye. Yas oluyor 9. Izmir'e tasiniyoruz. Cocuklugumla ve genclik yillarimla ilgili anilarim hep Izmir'de canlaniyor. Ilkokul 3'e basliyorum. Ilk askimi hatirladigim Bahcelievler'deki okuluma basliyorum. Yillar sonra facebooktan beni bulan ve Izmir'de bulustugumuz askimi hatirladigim okuluma. Kardesimin de elinden tutuyorum hep okula giderken. Cunku o da anaokuluna basliyor. Girmek istemiyor sinifina. Sariliyor belime "selen beni burda yanliz birakma lutfen" diyor. Kardesim beni ablasindan ziyade hep annesi olarak benimsedi. Annemin sozunu kesinlikle dinlemiyordu. Sonra doktora gittik hep birlikte. Ortada bir otorite sorunu oldugu belliydi:) Adamcagiz anneme tavsiyelerde bulundu. Ciktik ordan geldik evimize. Sobamizi yaktik isindik. Ne kadar cizgi film varsa birlikte izledik. Sirinler, Tas Devri, Hayalet Avcilari , He-man, Ghost Busters, Denver, Transformers ve daha niceleri.
Sonra ben 11 yasina geldim. Yegenim Arzu Ablam Izmir Kiz Lisesi'nde okumak icin yanimiza tasinmisti. Sonra Nebahat Teyze'nin kizi Isil Abla'mla cok samimi oldu. Ben de nasil olduysa hep yanlarindaydim. Ama garip olani onlar beni hep yanlarinda istiyorlardi. Yasitim olan arkadaslarla cok anlasamiyordum. Cok cocuk geliyorlardi bana. Okurken gulmeyin, gercekten oyle hissediyordum. Sonra hep buyuklerle takila takila onlar gibi davranmaya basladim. Hayatin Turung ailesine getirdikleri genetik kodlamamla birlesince hep sorumluluk sahibi Selen oldum ben. Hic bi zaman "amaaan bosver nolcak salla gitsin" diyemedim bi turlu. Yillar sonra ogrendim ki demek gerekiyormus. Salla gitsin diyebilmeliymis insan.
Neyse sonra universite zamanlari geldi. Ankara'ya tasindim. Babaannem ve dedemlerin yanina. Tam 5 yil ben onlarin omrune omur kattim, onlar benimkine. O zamanlar da cok sey ogrendim. Diyorum ya surekli ogreniyorum diye. Ogrendim ki sen insanlari degistirmeye calistikca bosa kurek cekiyormussun. Cunku insanlar degismiyormus. Asil degisen sen oluyormussun. Herkes kendi kendini degistirince duzen yerine oturuyormus. Babaannem cok zor idare edilen, cok guclu ve iradeli bir kadin. Hep baskin olan kisi olarak yasamis. 5 yil boyunca her gun babaannemi degistirmeye cabaladim. Ve sonunda gordum ki babaannemde tik yok. Olan bana olmus. Ben degismisim. Hem de oyle bir degismis, oyle bir ayak uydurmusum ki. Sonra mezun olduk iste. Mezuniyet toreni acayip guzel gecmisti. Butun sevdiklerim ordaydi. Yaslarina, yorgunluklarina, hastaliklarina aldirmadan insanlar orda benimle birlikte benim sevincimi paylasiyorlardi. Cok gurur duymustum. Sadece kendimle degil, annemle, kardesimle, akrabalarimla, benim bugunlere gelmeme yardim eden herkesle. Mezuniyet sonrasi oyle bir duygu kapladi ki icimi, kendi kendime "iste selen isin en zor kismini hallettin, simdi yasama atilma zamani" diyip duruyordum. Hayat benim icin asil simdi basliyordu. Vay anam hem de nasil bir hayat!
Sonra gurbet tecrubelerim oldu. Bruksel'de iki yil yasadim. Farkli kulturde, farkli dil konusan insanlarla, farkli calisma deger ve etikleri olanlarla birlikteydim. Bir sene icinde toplam 13 gun gunes yuzu gorunce bana fenaliklar gelmeye basladi. Gunessiz, soguk bir memlekette, o soguk insanlarla ayda 30000 euro teklif etseler kalmam diyordum. Ve oyle de yaptim. 30000 euro teklif almadim ama orda da kalmadim ve valizleri toparlayip Turkiye'ye dondum. Iyi ki de donmusum. Burayi cok seviyorum. Ama gel gor ki is hayatini sevemedim bir turlu. Profesyonel ve politik olmakla samimi ve durust olmak arasinda hep gidip geldim. Hangisi dogruydu? Is dunyasinin ve kapitalist sistemin degerlerini benimsemek mi yoksa kendi bildigin dogrularin pesinden gitmek mi? Siz karar verebildiniz mi? Verdiyseniz bana da anlatin lutfen. Hepbirlikte sorgulayalim. Blackberry ya da iphone'nunuz varsa bana hemen bir yorum atabilirsiniz. Siz de elinden bu aletleri dusurmeyenlerden misiniz? Ritmi yakalayabilmek, pardon yanlis soyledim is dunyasinin ritmini yakalayabilmek, is dunyasinda her an ne oluyor ogrenmek, patron mail gondermis mi takip edebilmek adina. IK ilanlarinda aradiklari is odaklilik bu olsa gerek:) Sevgilinle sevisirken, en sevdigin sarabi icerken, en sevdigin filmi sinemada izlerken yaptiginin degil, gelen mailin onemli oldugu odaklilik bu olsa gerek... Hadi anlatin.
