Sozcuklerin Gucu

Kadin erkek iliskileri ve konusmak. Konusmak. Kadinlarin bir turlu vazgecemedikleri bedensel faaliyet. Siz konustukca konusursunuz. Iciniz icinize sigmaz cunku. Bir turlu durduramazsiniz kendinizi. Istersiniz ki karsi taraf da size eslik etsin. Sizin sozlerinizle uyumlu ya da uyumsuz bir seyler soylesin. Karsit seyler soylese de yeter ki soylesin. Dilinin ucunda takilmasin. Yuregini acsin size. Iste tam da o anda sozcuklerin ayri bir kuvveti oldugunu anlayiverirsiniz. Kavramaya calisirsiniz, bir insan sevilip sevilmedigi nasil bilir sozcukler olmadan? Ve bu soruyu sordugunuz anda beyniniz, vucudunuz, duygulariniz yeni bir sey kesfeder. Aslinda varolan tek hazinemizin hislerimiz oldugunu. Ve sorarsiniz. Ask sevdiginiz kisinin sesini duymayip onu duyumsamak midir?

Yorgunum Dostlarim

Akbank reklamini cok basarili buldum. Yorgunum yorgun, kolay kazanmiyoruz reklamini. Tabi sadece gorsel acidan degerlendiriyorum ardinda yatan siyasal ve ekonomik kavramlara girmeden. Yas 28. Kendimizi 48 yasinda hissediyoruz. Bizim nesil eskilerden de curuk. Anlamadim gitti. Eskiden eller ayaklar cok calisirmis, simdi beyin durmadan bir seyler uretmeye calisiyor. Uretemedigi noktada da tikaniyor. O nedenle de sik sik is degisiklikleri yasiyoruz. Bir yere 10 yil bagli kalamiyoruz.

Is yerlerinde de bilgisayar masalarina yapisip kaldik. Her gun ya belim, ya elim, ya da hareketsizlikten ayaklarim agriyor. Kucuk bir cocukken annem isten eve geldiginde kardesimle benim yemegimizi yedirir, ardindan televizyonun karsisinda uyuyakalirdi. Ben de icten ice anneme cok kizardim. Zaten butun gun onu goremiyorduk, eve geldiginde de hemen uyuyuveriyordu. Simdi kendime bakiyorum. Ayni annem gibi olmustum. Hem de 28 yasinda. Oysa ki annem bunlari yasadiginda 40'li yaslarda ve iki cocuk sahibi bir kadindi.

Vay halimize demeden edemiyorum...

Kafalar Karışık

Her sey karisik. Uzun zamandir yazmaya ugrasiyorum ama kafam o kadar karisik ki. Isleri bi toparlayamadim gitti. Neyi bekliyorum bilmiyorum. Yazmak gerek...

Yakinda el yazimi taniyamaz hale gelecegim. Hepimiz gelecegiz. Cok yakinda el yazisi tarihe karisacak. Nasil yazi yazildigini bile unutmak uzereyim. Ne aci. Binlerce yildir suregelen gelenek cok yakinda kaybolacak. Onunla birlikte gelen ve sanal alemde kaydettigimiz tarihi de "delete" tusu ile bir saniyede silebilecegiz. Cocuguma ya da torunuma aktarabilecegim butun anilarim sanal alemde olacak ve gunun birinde kaybolmaya yuztutacak. ...

Adalar

Bu haftasonu adalara gidiyorum. Kabatas'tan atlayacagim adalar vapuruna. Alicam kitabimi, fotograf makinemi ve en sevdigim sarkilarimi yanima. Ilk durak Kinaliada, ardindan Burgazada'ya ugrayacagim. Sonra Heybeliada beni bekler. E vaktim ve gucum kalirsa azicik, Buyukada'yi da kendime kusturmeyeyim diyorum.

Zaman gezme gorme zamani, bos bos oturma zamani degil. Gucu varken insan, dolasabilmeli, gezebilmeli doyasiya. Farkettim ki gecen sene cikarttigim muzekartimin dolmasina 1 ay kalmis. Azicik utandim kendimden. Cikartali bir yil olmus ama ben hic bir muzeyi gezmemistim. Muzeleri de kusturdum kendime. Hic ziyaretime gelmedin benim diyorlar. Oturdum bir liste yaptim. Pazar gunumu de muzelere ayirdim. Fotograflarimi turunggiller blogumda yayinlarim artik. Simdiden cok heyecanlandim. Uzun zamandir boyle, tek basima bir yerlere gidesim var. Kafa dinlemeye, stresten uzaklasmaya. Is hayatinin kosusturmacasinin icinde insana 24 saat yetmiyormus gibi geliyor. Sonra basliyor sikayet etmeye. Ama yetistiren yetistiriyor. Yapan yapiyor. Ben de artik sikayet edenlerden degil, surekli keyif alanlardan olacagim yaptigi seylerden. Hadi bakalim. 24 saatler beni bekler:)

Yürek

"Bazen erkekler, kadınların yüreğini acıtıyorlar. Çoğu kez bunu istemeden yapıyorlar. Bu bazen, yeni bir kadının gölgesinde, apansız sona eren bir evlilik olabiliyor; bazen bir ilişki süresi/vadesi dolmamış, hatta bazen yaşanmamışlık bile olabiliyor erkek ve kadın adına, başlamadan bitebiliyor, ardında bir anlamsızlık, içi bir türlü dolmayan, neye ve kime ait olduğu sanki belirsiz bir özlem bırakarak. Kadında beliren pişmanlık çoğu kez, "Ne yapsaydım da elde edebilirdim, ne desem ne söylesem benim olurdu, neyi yapmadım veya yapamadım ki asla bana dönmedi yüzü, bir türlü sevdiremedim kendimi?" sorularıyla yokluyor kadının beynini, yanıtsız kaldığı oranda da acı veriyor. Oysa bir erkek seveceği varsa zaten sever, çoğu kez bu soruların yanıtları değildir bu yaşanmamışlığın veya yarım kalmışlığın kaderini belirleyen.

Kadın ne yaşanmışsa ortak beraberlikte, bir sevişme sonrası veya bir yemek başbaşa, yüreğini serdiği oranda apaçık, savunmasız ve kuralsız, dur duraksız; işte o zaman buna bu şiddette ve yoğunlukta karşılık veremeyen, beklentilerin bu ani ve şaşırtıcı artışından ürken ve bu duygunun hemen ve çabucak yanıbaşına düşmesinde kesinlikle bir anlamsızlık bulan erkek kaçıyor - ilk tepkisi bu oluyor. Bir soluklanma, bir çözme bu bilmeceyi ve bir anlama telaşında bu aşk nedir nereye götürür onu, sonuçları kime neye mal olur, erkek sessiz ve temkinli, erkek düşünceli ve sakin, erkek genelde saklanan gibi sanki - sanki o kadar sevmezmiş gibi henüz, köşeye çekilip hafiften, azalıyor ve uzaklaşıyor. O zaman da işte, erkek kadının yüreğini acıtıyor.

Erkekler bazen kadınların yüreğini acıtıyorlar, doğrudur. Bunu istemeden yapıyorlar, belki bu denli acıtıcı olduklarının farkında bile değiller. Ancak her yürek acıtan erkek için, ona yüreğini açan ve buna izin veren bir kadın vardır.

***

Sevme kararı alan her kadın, incinme ve karmaşalara düşme olasılıklarını göze almış kadındır. Erkeğe dahil olmayı seçen ve karşılığında olası yürek acılarına izin veren kadındır.

Sevme kararı alan her erkek, hayatının sahnesine artık bir kadını yerleştireceğini ve kaçınılmaz bir düzende, tekil ve özgürden çift ve paylaşana dönüşeceğini bilen erkektir.

Erkeğin de yüreği acır - Hem de nasıl acır...

Ancak çoğu erkek, acıyı kendine bile tanımlamaz. Acı, erkeğe sanki yakışmaz..."

Esin Acıman

Gıcık

Hepimizin birilerine ya da birseylere gicik oldugu durumlar mutlaka olmustur. Ben de son zamanlarda gicik olma durumunun en ust seviyelerini yasiyor ve bu duyguyla mucadele etmeye calisiyorum. Insanin oldugu her yerde bir iletisim sozkonusu. Iletisimsizlik de bir iletisim yolu. Cogu zaman onemli olan sizin bu iletisimi nasil yonettiginiz. Birisiyle bir sorun yasiyorsunuz ve rahatsizliginizi nasil dile getireceginizi ifade etmekte zorluk cekiyorsunuz. Iste bu durumda onemli ve etkin olanin sonuc hesabi yapmadan rahatsizliginizi dile getirmek mi yoksa nasil olsa karsi tarafta bir degisiklik olmayacak duygusuyla sessiz kalmak mi oldugu konusunda kararsizim. Hani bir seyler icimde patladi deriz ya, iliski dengelerini bozmamak adina icimizde patlatiriz. Ne derece saglikli acaba? Disarida patlatmanin yollarini bileniniz var mi?

Super Kahraman

Gecen gun cok ozel bir gorusmede karsimda oturan bir kadin bana bir soru yoneltti. Annenizi bana anlatir misiniz, nasil bir insan? Basladim anlatmaya. Cok iyi kalpli, cok guclu, tek basina iki cocugunu buyutmus, inatci, fedakar, yuregi sevgi dolu bir kadindir annem dedim. Bir ara durdum. "Bu sorunun arkasindan ne gelecek, neyi analiz etmeye calisiyor bu kadin" diye kendi kendimle konusurken buldum kendimi. Bir an annemi rol modeli olarak alip almadigimi dusundum. Ben de git gide ona mi benziyordum? Bu hirsimi, tek basina her seyle mucadele edebilirim gucunu icime yerlestiren neydi? Ya da ben miydim?

Yine sorgulamaya basladim. Yasadigim seyleri dusunuyorum. Gercekten her olay beni daha da mi guclendiriyor? Bazi zamanlar kendimi super kahramanlar kadar guclu hissediyorum, sanki evren benim etrafimda donuyor, yikilmadim yine ayaktayim, dustum ama kalmasini bildim, simdi daha da guclenerek kosmaya basladim, yurumeyi biraktim diyorum. Diyorum da diyorum. Superman'in soyundan mi geliyorum acaba diye soruyorum kendime. Ben nerden geliyorum? Peki ben guclu olunca cevremdekiler goreceli olarak gucsuz mu oluyorlar? Beni guclu hissettiren sey ne? Gucluyum derken aslinda gucsuzlugumu bastirmaya mi calisiyorum?

Bir soruydu sadece bu kadar seyi sorgulamam neden olan. Basladim yine. Dusunuyorum da dusunuyorum.

Şımarık

Uzun zamandir icesim var. Ama soyle boyle degil. Siseleri devirircesine, kahkahalari patlatircasina. Her sey planlandi. Arkadaslar ayarlandi. Uygulamaya konmak uzere cumartesi aksami yola cikildi. Mekan Taksim. Gidilecek ana yer Cuba bari.

Once nevizadede bir kadeh sarap icildi. Ardindan 45'liklerin caldigi bir mekana davet geldi. Kalktik gittik. Bir baktik bizi iki kisi bekliyor derken onumuzde alakasiz tanimadigimiz 10 kisi. Bir bardak votka elma da orda devirdik. Muzikler guzel, hepbirlikte egleniyoruz. Her sey iyi hos da bende bir uyku durumlari basladi. Uzerime sanki rehavet coktu. Sabahin korunde kalkip egitimlerde surunmekten midir yoksa goturdugum ickilerin vucumda tam kivamina gelmemesinden midir bilinmez ya icki icmeliydim, ya da o mekani terkedip ana mekanimiz olacak olan Cuba Bar'a dogru yol almaliydik.

Ben hala Cuba barin hayaliyle hesabin odenmesini beklerken hesabin odenmesi yaklasik 45 dakikayi buldu. Bir hisimla 45'likleri terkedip Cuba'ya dogru yol aldik. Ama ki ne yol. Biz bizim grup gidiyoruz diye beklerken alakasiz tanimadigimiz 10 kisi de bizimle birlikte ayni yolu almaya basladi. Tam Cuba Bar'in onune geldik, gruptan kimileri yok ben buraya girmem, yok baska bir yerde daha iyi bir bar var, once islak hamburger yiyelim ama demez mi!!! Iste o an beynimde fiziksel bir takim dalgalanmalarin basladigi, kendimi kaybediyorum galiba dedigim anin baslangici oldu. Tabii ki yuzumu astim, onden onden sinirli ve laf atan bir tip olarak yurumeye basladim.

Gel gor ki beynim gorsel olarak kendimi mekana varmis hayal edebiliyor ama ayaklarima ayni komutu veremiyordu. Insanin nazi sevdiklerine gecermis, ben de basladim bagirmaya cagirmaya. " ben oraya gitmek istemiyorum. Taa Tunel'den Taksim meydana niye durup dururken gidiyoruz biz, onlar kim oluyor ki bizim planimiza mudahele ediyorlar, hani Cuba Bar'a gidecektik biz vs. vs". Saydiriyorum da saydiriyorum. Insanin nevrinin donmesi diye buna derler herhalde.

Neyse birazcik ciyakladiktan sonra baktim cok ayip ettim, Turk gelenek ve goreneklerine aykiri davranislar sergiledim, bir kahve molasiyla kendime gelmek istedim. Sevgilicagizimi da yanima alarak Gloria Jeans'e daldim. Kahve istedim, vermediler. O gun istediklerim olmayacak ya. Kapanmak uzereymis. Neyse ben de su ictim. Mekan kapandi ordan ciktik. Sooonra ta Taksim'in basina yuruyerek alakasiz grup dedigim insanlarin yanina gittik. Terasa ciktik. Sozde acik havaymis. Yalan!! Iceride herkes pufur pufur sigara iciyordu. Ustune bir de basladi mi Kolbasti calmaya. Allaaaah dedim. Getir garson. Bana bir shot votka elma.

Mekana "skandal" diye soylenip dururken, kendi kendime dedim ki "Selencigim bu gece eglenmenin tek yolu icmekten gecer". Ictim de ictim. Bir baktim kendimi karadeniz ezgilerinde halay cekerken buldum. Acayip egleniyordum.

Isin ozu ben o gun simarik bir cocuk gibiydim. Simarmak o kadar hosuma gitmisti ki. Ama sonra pisman oldum. Sanki simarmaya hic hakkim yokmus gibi. Icim fenalasti, ne yaptim ben diye kendime yuklenip durdum. Stresimi ve sinirimi onlara da yansitip gecelerinin kabusa donmesine neden oldugum gercegiyle yuzlesince icim icimi yiyip durdu. O insanlar oraya eglenmeye gelmislerdi ve insanin her istedigi her zaman olmuyordu. Tabi yakinimdakilerden cocukca davranislarimdan dolayi ozur diledim.

Oh be ne guzel simardim diyemedim bi!

Kisa kisa Selen Türüng

Baktim cok karamsar gidiyorum sanki yazilarimda. Biraz konulari degistirelim. Kendimden bahsedeyim size. Kisa kisa. .

Her zaman boyleydim ben. Kisaca hayat hikayemle baslayalim. 1982 yilinda Ankara'da doguvermisim. Annemle babamin sevimli ugraslari sonucunda ortaya cikmis bir kiz evladim ben. 4 sene sonra da yine sevimli bir ugras sonucunda bir kardesim dunyaya gelmis.

Once Elazig'a tasiniyoruz. Kardesim orada doguyor. Onun yuzune baktigimda o gune kadar gordugum en sirin en tatli sey oldugunu dusunuyorum. Annemden babamdan bile cok seviyorum onu. Sonra 4 yasindaki cocuktan belki de beklenmedik sekilde sorgulamaya basliyorum nasil oluyor da kardesimi ben annem ve babamdan daha cok severim diye. Yas oluyor 9. Izmir'e tasiniyoruz. Cocuklugumla ve genclik yillarimla ilgili anilarim hep Izmir'de canlaniyor. Ilkokul 3'e basliyorum. Ilk askimi hatirladigim Bahcelievler'deki okuluma basliyorum. Yillar sonra facebooktan beni bulan ve Izmir'de bulustugumuz askimi hatirladigim okuluma. Kardesimin de elinden tutuyorum hep okula giderken. Cunku o da anaokuluna basliyor. Girmek istemiyor sinifina. Sariliyor belime "selen beni burda yanliz birakma lutfen" diyor. Kardesim beni ablasindan ziyade hep annesi olarak benimsedi. Annemin sozunu kesinlikle dinlemiyordu. Sonra doktora gittik hep birlikte. Ortada bir otorite sorunu oldugu belliydi:) Adamcagiz anneme tavsiyelerde bulundu. Ciktik ordan geldik evimize. Sobamizi yaktik isindik. Ne kadar cizgi film varsa birlikte izledik. Sirinler, Tas Devri, Hayalet Avcilari , He-man, Ghost Busters, Denver, Transformers ve daha niceleri.

Sonra ben 11 yasina geldim. Yegenim Arzu Ablam Izmir Kiz Lisesi'nde okumak icin yanimiza tasinmisti. Sonra Nebahat Teyze'nin kizi Isil Abla'mla cok samimi oldu. Ben de nasil olduysa hep yanlarindaydim. Ama garip olani onlar beni hep yanlarinda istiyorlardi. Yasitim olan arkadaslarla cok anlasamiyordum. Cok cocuk geliyorlardi bana. Okurken gulmeyin, gercekten oyle hissediyordum. Sonra hep buyuklerle takila takila onlar gibi davranmaya basladim. Hayatin Turung ailesine getirdikleri genetik kodlamamla birlesince hep sorumluluk sahibi Selen oldum ben. Hic bi zaman "amaaan bosver nolcak salla gitsin" diyemedim bi turlu. Yillar sonra ogrendim ki demek gerekiyormus. Salla gitsin diyebilmeliymis insan.

Neyse sonra universite zamanlari geldi. Ankara'ya tasindim. Babaannem ve dedemlerin yanina. Tam 5 yil ben onlarin omrune omur kattim, onlar benimkine. O zamanlar da cok sey ogrendim. Diyorum ya surekli ogreniyorum diye. Ogrendim ki sen insanlari degistirmeye calistikca bosa kurek cekiyormussun. Cunku insanlar degismiyormus. Asil degisen sen oluyormussun. Herkes kendi kendini degistirince duzen yerine oturuyormus. Babaannem cok zor idare edilen, cok guclu ve iradeli bir kadin. Hep baskin olan kisi olarak yasamis. 5 yil boyunca her gun babaannemi degistirmeye cabaladim. Ve sonunda gordum ki babaannemde tik yok. Olan bana olmus. Ben degismisim. Hem de oyle bir degismis, oyle bir ayak uydurmusum ki. Sonra mezun olduk iste. Mezuniyet toreni acayip guzel gecmisti. Butun sevdiklerim ordaydi. Yaslarina, yorgunluklarina, hastaliklarina aldirmadan insanlar orda benimle birlikte benim sevincimi paylasiyorlardi. Cok gurur duymustum. Sadece kendimle degil, annemle, kardesimle, akrabalarimla, benim bugunlere gelmeme yardim eden herkesle. Mezuniyet sonrasi oyle bir duygu kapladi ki icimi, kendi kendime "iste selen isin en zor kismini hallettin, simdi yasama atilma zamani" diyip duruyordum. Hayat benim icin asil simdi basliyordu. Vay anam hem de nasil bir hayat!

Sonra gurbet tecrubelerim oldu. Bruksel'de iki yil yasadim. Farkli kulturde, farkli dil konusan insanlarla, farkli calisma deger ve etikleri olanlarla birlikteydim. Bir sene icinde toplam 13 gun gunes yuzu gorunce bana fenaliklar gelmeye basladi. Gunessiz, soguk bir memlekette, o soguk insanlarla ayda 30000 euro teklif etseler kalmam diyordum. Ve oyle de yaptim. 30000 euro teklif almadim ama orda da kalmadim ve valizleri toparlayip Turkiye'ye dondum. Iyi ki de donmusum. Burayi cok seviyorum. Ama gel gor ki is hayatini sevemedim bir turlu. Profesyonel ve politik olmakla samimi ve durust olmak arasinda hep gidip geldim. Hangisi dogruydu? Is dunyasinin ve kapitalist sistemin degerlerini benimsemek mi yoksa kendi bildigin dogrularin pesinden gitmek mi? Siz karar verebildiniz mi? Verdiyseniz bana da anlatin lutfen. Hepbirlikte sorgulayalim. Blackberry ya da iphone'nunuz varsa bana hemen bir yorum atabilirsiniz. Siz de elinden bu aletleri dusurmeyenlerden misiniz? Ritmi yakalayabilmek, pardon yanlis soyledim is dunyasinin ritmini yakalayabilmek, is dunyasinda her an ne oluyor ogrenmek, patron mail gondermis mi takip edebilmek adina. IK ilanlarinda aradiklari is odaklilik bu olsa gerek:) Sevgilinle sevisirken, en sevdigin sarabi icerken, en sevdigin filmi sinemada izlerken yaptiginin degil, gelen mailin onemli oldugu odaklilik bu olsa gerek... Hadi anlatin.

Sana ne anlatiyor?

Dunden beri muzik dinlemiyorum. Aklimdan gecen her sesi duyabilmek icin. Muzik dinlerken dusunmuyorum. Onlari duymuyorum. O kadar cok konusuyorlar ki, surekli birilerine ya da birbirlerine bir seyler anlatiyorlar. Muziksiz bir hayat nasil oluyor, onu kesfetmeye calisiyorum.


"Yasadiklarimdan ogrendigim bir sey var" demis Ataol Behramoglu. Herkesin kendi bir "sey"i var. Benimkini sorguluyorum. Her gecen gun ogreniyorum. Yeni seyler ogreniyorum. Surekli ogreniyorum. Beynim surekli olarak durmadan dolduruyor kabini. Kabina sigmayan seyler almaya calistigimda da basliyor sinyaller vermeye. Basim agriyor, midem rahatsizlaniyor. O zaman diyor ki insan pozitif dusun, olumlu dusuncenin gucune inan. Ama insan iste bu. Her zaman yapamiyor. O duygu, bu dusunce, su fikir giriyor bir yerlerinden. Cikartmak, bastirmak kolay olmuyor. O zaman diyor ki insan, o kadar cok dusun, o kadar cok onunla birlikte yat ve kalk ki onu artik istemez ol. Istemez ol ki bir daha yanina yaklastirma. Sorgulamayi da birak ne dusunuyordum ben diye.

Iste o sirada ac muzigin sesini sonuna kadar. Dinle bakalim sana neler anlatiyor...

Muzigin Sesi

Bu satirlari muzikle birlikte yaziyorum. Arka fonda Vaya Con Dios'tan Puerto Rico caliyor(http://www.youtube.com/watch?v=1ezoHD_FynQ). Ne kadar icli, ne kadar yurekten soyluyor. Bir de Must'in Freechild'ini dinlerken ayni seyi hissediyorum(http://www.youtube.com/watch?v=8Wa_9tAt7c8).

Siz de benimle birlikte dinleyin simdi. Acin muzigin sesini. Icinizde hissetmeye calisin. Bir tarafta muzik beni baska alemlere gotururken diger tarafta bilgisayar ekranina bakiyor oldugum gercegiyle yuzlesince ister istemez hayal kirikligina ugruyorum.

Muzik beni dansa goturuyor. Dans ederken... Dans varken siz yoksunuz. Sizinle butunlesen hic bir sey yok. Sadece dans. Ay ay ay ay ay ay...diyor..Puerto Rico...diyor.. Dans ettiginiz salon aslinda yok, is cikisinda kafa dagitmak icin icmeye gelenler orda yok, kimse yok, siz de yoksunuz. Sadece dansiniz var. Sadece dansiniz konusuyor. Dokturuyor butun marifetlerini. Begenilip begenilmemek umrunda degil. Onun icin tek onemli sey sadece dans etmek. Haydi hep birlikte dansa kadeh kaldiralim. Enerjinin orgazmdan sonra doruga ulastigi anin serefine...Dansa...

Bugun basladim yazmaya

Bugun basladim yazmaya..

Unutmamak icin yaziyorum. Ileride donup geriye bakabilmek icin. Ne kadar yol aldigimi gorebilmek icin. Unutursam hatirlayabilmek icin. Seversem icimdeki sevgiyi yasatabilmek, sevilirsem hissettirebilmek icin yaziyorum bugun.

Bugun basladim yazmaya..

Goruyorum ki dusuncelerim sozlerimden hizli akiyor. Konusurken dilim kitleniyor, yazarken ellerim dusuncelerimin hizina yetisemiyor. Yazmaliyim, durmaksizin yazmaliyim..Var olmak icin yazmaliyim.

Bugun basladim ben yazmaya..

Yoktan Var Etmek

Yoktan var etmek mumkun mudur? Var ettiginizi sandiginiz sey gercekten varolmus mudur yoksa siz mi oyle sanirsiniz?

Iste ben uzun zamandir bu ikilemde yasiyorum. Aslinda yasamaya calisiyorum. Cunku biliyorum hic kolay degil. Olmadigini bildiginiz bir seye inanarak olmasini beklemek.

Butun kalbinizle beklemek.
Aslinda var olmayan bir seyi...

Sonra yoruluyorsunuz. Goruyosunuz ki beklemek de inanmak da sizi yaslandiriyor. Beyniniz yaslaniyor, ruhunuz yaslaniyor, kalbiniz yaslaniyor. Ama mucadeleci ruhunuz "asla vasgecme" diye konusuyor kendi kendine. Sanki sizden ayri baska birisi gibi. Sanki kendini iyice yaslandirip oldurmek istercesine. Vazgecme, savas ki iyice yaslan, iyice yorul, sonunda ol diye... Aslinda size mucadeleci bir yaklasimla yanasirsen, gizleniyor maskesinin ardina, sizden sakliyor gercekleri. Siz de o saf, cocuksu ruhunuzla sariliyorsunuz ve inaniyorsunuz onun sozlerine. Vazgecmiyorsunuz! Cunku onun bilmedigi bir seyi biliyorsunuz.

"Hala umut var"