Icimde her daim tuttugum bir muzik var. Beynimin icinde, kan damarlarimda, dusuncelerimde...Hic susmuyor. Disari cikacagim ben diye bagirdigi zamanlardi. Parmaklarim da durmuyordu. Icimdeki Selen'i disari cikarmam icin bana yol gosteriyorlardi. Piyanonun tuslarina ilk o zaman dokunmustum. Marmara Universitesi Muzik Bolumunun actigi kurslara kaydimi yaptirdim. Bana sinifimi gosterdiler. Iceri girdim. Hoca 7 yasindaki bir velet ve bir de ben vardim. Ruzgar gibi girmisti hayatima Liliana o anda. Inanilmaz buyulenmistim. Iste bu sefer olacakti. Yillarca icimde tuttuklarim disa vuracakti kendini sonunda. Parmaklarimdan bir bir dokulecekti. Akacakti sozcukler, dilimin ucundakiler birer birer. Ben bastikca tuslara, can bulacakti kan tanelerim.
Babaannemin vefati belki de bir katalizordu benim icin. Ben tuslara dokundum. Tuslar ruhuma...Hayat arkadasligi can yoldasligi boyle bir sey olsa gerekti. Genlerimde yillarca varolan mirasima o gune kadar sahip cikmamis, sesini duymazdan gelmis, rengini gormezden gelmistim. Muthis bir muzik kulagim oldugu fisildandi o gun kulagima. Nerede master yaptigimi soruyorlardi. Bilmiyorlardi ki ilk kez ben...
Piyanomu aglayarak satali 2 yil, Liliana'm gideli tam 3 yil 5 ay oldu...
